Kaieteur Overland Tour

5 dagen in het regenwoud. Regen is een goed woord. Want wel elke dag zijn we kletsnat geworden. Was het niet van de regen, dan was het wel van zweet (maar toch voornamelijk regen).
Op woensdag morgen 6u vertrekken we (Sarah, Erwin, Gillian en ik + nog twee andere reizigers en gids) in een minibus, voor onze tour. De minibus brengt ons naar Mahdia (regio 8) ongeveer 8u van Georgetown. Met enkel het eerste uur een geasfalteerde weg. De rest is rijden op gravel. Tijdens de rit komen we voorbij vele mijnwerkersplaatsen (goud en diamant) en dan pas zie je echt wat voor een verwoestend effect dat heeft op de natuur. Vanaf Mahdia is het nog een uur rijden in een 4x4 naar de Potaro rivier. Dan weet je ook pas echt waarvoor een 4x4 echt dient! We nemen een bootje, dat ons stroomopwaarts op de Potaro rivier voert naar ons eerste overnachtingplaats: Amatuk. Vermoeid van onze lange rit, hangen we onze hangmat op, nemen een duik in de rivier en luieren we wat. Hier is geen electriciteit, dus vanaf half 7 is het pikdonker. Gillian en ik waren wel in voor een biertje. Alleen wisten we niet goed waar we aan begonnen. We konden bier kopen in een mijnwerkerswinkeltje, maar dat was een hele klim om er te geraken. Zeker in het donker, met al die geluiden op de achtergrond! Wat een mens allemaal niet doet om aan alcohol te geraken :-D

De volgende dag varen we verder de Potara rivier op. We trekken nu naar Waratuk. Maar voor we daar aankomen gaan we natuurlijk wandelen door het regenwoud. Alles is groen, bomen toren hoog boven ons uit en soms moeten we over smalle boomstammen klimmen om riviertjes over te steken. Leuk en avontuurlijk. Als de boot ons terug komt ophalen begint het hard te regenen en dat blijft zo voor de rest van de avond. In Waratuk zijn er meer faciliteiten (namelijk een echt toilet en een generator voor elektriciteit voor een paar uur), maar ook hier slapen we in onze hangmat.
De volgende dag is het nog steeds aan het regenen. En vandaag gaan we voor een lange wandeling. We wandelen naar het volgende kamp in Tukeit. Nog iets avontuurlijker dan de dag ervoor. We klimmen over rotsen en boomstammen en ongeveer in het midden van onze trip stuiten we op een waterval in het midden van het regenwoud. Om er te geraken moet je over rotsen klimmen, maar spijtig genoeg is alles door de regen heel glibberig en ga ik maar halverwege. Heb geen zin om mijn tenen te breken om tot onder een waterval te komen als ik het ook van op een afstand kan bewonderen. Aangekomen in Tukeit, daar is een zandstrandje waar je relaxed kan zwemmen. Nu ja, “relaxed” is een groot woord, als je weet dat deze rivier vol zit met reuzenvissen, piranha’s, anaconda’s, sidderalen, kaaimannen etc. Ver van de kant ga je dan niet zwemmen. Maar na een wandeling zoals deze wil je wel al het zweet van je lichaam spoelen.

De vierde dag is de zwaarste dag, maar ook de dag waar we Kaieteur kunnen aanschouwen. Maar voor we daar zijn, moeten we er eerst geraken. Deze keer is er geen bootje dat ons kan helpen. Nu is het klimmen tot we er zijn. Klimmen met onze rugzak, in de regen, door het regenwoud voor ongeveer 5u. Heel zwaar, vooral als je de weken ervoor bijna constant in bed hebt gelegen met dengue. Maar ik heb het gehaald!
Eenmaal boven, verandert de vegetatie. In plaats van regenwoud zijn er open rotsvlaktes met reuzenbromelia’s. En in die reuzenbromelia’s wonen tieniewienie gouden kikkertjes. Hier zie je ook meer bloemen, zoals wilde orchideeën. En dan eindelijk de watervallen, 250 meter valt het water met een razende snelheid naar beneden. Er zijn geen woorden voor, dus ik ga het ook niet echt proberen te omschrijven. Eerst zie je ze van ver en dan kom je dichter en dichter tot je bijna aan de rand van de afgrond staat. We gooien onze rugzak van onze rug en hangen onze hangmat op. Dan is de keuze: gaan we eerst zwemmen of moeten we eerst op zoek naar bier. Want na 2 dagen geen alcohol op vakantie en na zo’n mega klim hebben we toch wel een biertje verdient. Nu blijkt dat als we iets willen kopen, dat we nog een half uurtje langer moeten wandelen. Gillian en ik vinden dat we toch wel een beloning hebben verdient en denken dat we dat halfuurtje nog wel aan kunnen (waarbij we weer vergeten dat we ook weer moeten terug wandelen). Aangekomen in het dorpje, krijgen we te horen dat er geen bier meer is. Dat ze wachten op het vliegtuig dat morgen nieuwe proviand brengt! Aaaaargh!....
Gelukkig na lang zoeken vinden we nog iemand die toch nog bier in stock heeft, gelukkig! Het is wel warm, maar we besluiten dat als we lang genoeg in het water zitten met het bier, dat het net koel genoeg is om te drinken. En dat is precies wat we doen als we terug komen. We trekken onze bikini aan, gaan naar de rivier, zo’n 20 meter van de afgrond gaan we aan de rand in het (koude)water zitten MET bier. Ik moet eerlijk toegeven dat dit een van de spectaculairste en vreemdste plaatsen is waar ik een pintje heb gedronken.

De volgende dag is er nog wat tijd om de omgeving te verkennen. We gaan op zoek naar een van de typische vogels van Guyana: the cock-of-the-rock. Een oranje-rode vogel die maar zelden zijn territorium verlaat (dus ook makkelijk te vinden). We zien nog wat meer van de gouden kikkers, een slang die jaagt op de kikkers en we nemen onze laatste foto’s van de watervallen. Daarna is het tijd om terug te vliegen naar Georgetown, over “broccoli”, zoals het regenwoud lijkt vanuit de lucht.
Het was een natte en vooral ’s nachts ook wel een koude trip, maar de watervallen waren fabulous! Zeker na 4 dagen voorbereiding in het regenwoud. Een aanrader voor de “echte” avonturier.