Winterdipje
Door: Marijke
Blijf op de hoogte en volg Marijke
17 Januari 2010 | Guyana, Georgetown
Het is hier zonnig, met af en toe een regenbui hier en daar. Maar toch heb ik last van een winterdipje. Vermoeidheid en verkoudheid. De laatste week ben ik dan ook elke avond vroeg gaan slapen. Maar genoeg over dat.
Twee weken geleden kreeg ik op zondagmorgen een telefoontje. Sarah, die op dat moment aan het kanoën was op de Demarara, belde met de vraag of ik een Canadese studente wou opvangen die zopas geland was in Georgetown. Zij komt hier haar stage doen en het Ministry of Health (MoH) was blijkbaar niet voorbereid op haar komst. Geen probleem. Jessica kan bij mij blijven en ik geef haar een korte introductie van Guyana. Dan kom ik te weten dat er niet 1 student zou komen maar dat het er 4 zouden moeten zijn. De rest zou pas dinsdag toekomen. Dinsdag komt en aangezien het nogal sneeuwt in Canada komt de rest niet opdagen…dachten we. ’s Avonds komen we te weten dat er weer een meisje, Carla, alleen in Guyana is beland, niemand die haar opwachtte in de luchthaven, geen idee naar waar ze moet gaan en niet direct een nummer om te bellen. Gelukkig heeft ze genoeg lef om niet direct op het eerste vliegtuig terug te stappen, maar een taxi te nemen en haar te laten afzetten in een degelijk hotel, met internetconnectie. ’s Avonds zoeken we haar op en geven haar nog een kortere introductie van Guyana. De 2 andere studenten komen woensdag aan, en gelukkig was het MoH nu wel voorbereid. De 4 meisjes verhuizen naar hun eigen gedeeld appartement. Ik moet zeggen dit is een typisch voorbeeld van hoe het MoH werkt, een typisch: Welcome to Guyana.
Dit weekend zijn we nog eens naar een creek geweest. Deze was een beetje minder avontuurlijker dan de eerste keer. Het had een strandje, was mooi afgebakend en we hebben er veel plezier gehad met frisbee spelen in het zwarte water.
Deze week ben ik samen met 2 Rehab Assistants terug begonnen met de schoolbezoeken in de Special Needs schools. We hebben het materiaal uitgezocht, een inventaris gemaakt, rondgegaan bij de leerkrachten en een nieuw schema gemaakt. Dus volgende week kunnen we er weer invliegen. Ik heb het soms wel moeilijk met de overduidelijke religie hier in de scholen. Het bidden aan het begin van de dag, bij een maaltijd e.d. en natuurlijk ook de talrijke boodschappen aan muren en deuren. Ik weet dat het een deel van deze cultuur is, maar soms is het iets te veel van het goede. Bijvoorbeeld deze zin aan de deur van een klaslokaal in een school voor kinderen met een handicap: Don’t let Satan deceive you in believing you can’t make it on your own. Met ander woorden: je moet in god geloven want alleen zul je het niet ver brengen. Aaaargh!
Net als thuis heb ik hier ook last van kleine frustraties, die ook snel weer over gaan.
Twee weken geleden kreeg ik op zondagmorgen een telefoontje. Sarah, die op dat moment aan het kanoën was op de Demarara, belde met de vraag of ik een Canadese studente wou opvangen die zopas geland was in Georgetown. Zij komt hier haar stage doen en het Ministry of Health (MoH) was blijkbaar niet voorbereid op haar komst. Geen probleem. Jessica kan bij mij blijven en ik geef haar een korte introductie van Guyana. Dan kom ik te weten dat er niet 1 student zou komen maar dat het er 4 zouden moeten zijn. De rest zou pas dinsdag toekomen. Dinsdag komt en aangezien het nogal sneeuwt in Canada komt de rest niet opdagen…dachten we. ’s Avonds komen we te weten dat er weer een meisje, Carla, alleen in Guyana is beland, niemand die haar opwachtte in de luchthaven, geen idee naar waar ze moet gaan en niet direct een nummer om te bellen. Gelukkig heeft ze genoeg lef om niet direct op het eerste vliegtuig terug te stappen, maar een taxi te nemen en haar te laten afzetten in een degelijk hotel, met internetconnectie. ’s Avonds zoeken we haar op en geven haar nog een kortere introductie van Guyana. De 2 andere studenten komen woensdag aan, en gelukkig was het MoH nu wel voorbereid. De 4 meisjes verhuizen naar hun eigen gedeeld appartement. Ik moet zeggen dit is een typisch voorbeeld van hoe het MoH werkt, een typisch: Welcome to Guyana.
Dit weekend zijn we nog eens naar een creek geweest. Deze was een beetje minder avontuurlijker dan de eerste keer. Het had een strandje, was mooi afgebakend en we hebben er veel plezier gehad met frisbee spelen in het zwarte water.
Deze week ben ik samen met 2 Rehab Assistants terug begonnen met de schoolbezoeken in de Special Needs schools. We hebben het materiaal uitgezocht, een inventaris gemaakt, rondgegaan bij de leerkrachten en een nieuw schema gemaakt. Dus volgende week kunnen we er weer invliegen. Ik heb het soms wel moeilijk met de overduidelijke religie hier in de scholen. Het bidden aan het begin van de dag, bij een maaltijd e.d. en natuurlijk ook de talrijke boodschappen aan muren en deuren. Ik weet dat het een deel van deze cultuur is, maar soms is het iets te veel van het goede. Bijvoorbeeld deze zin aan de deur van een klaslokaal in een school voor kinderen met een handicap: Don’t let Satan deceive you in believing you can’t make it on your own. Met ander woorden: je moet in god geloven want alleen zul je het niet ver brengen. Aaaargh!
Net als thuis heb ik hier ook last van kleine frustraties, die ook snel weer over gaan.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
